حدوث تردّد در نيّت و بايد قصد مسافت اعمّ از تلفيقيّه مستمر باشد ، پس اگر مبدّل شد در اثنا به تردّد ، به نحوى كه مانع از تمام مسافت جزميّه اعمّ از تلفيقيّه باشد ، وظيفه در حال تردّد ، اتمام است . و به حدوث تردّد و نحو آن در اثناى مسافت مذكوره ، وظيفه تمام است ؛ پس اگر مبدّل به جزم شد بعد از قطع مقدارى از مسافت با تردّد و نحو آن ، معتبر است در تقصير ، مسافت بودن تمام باقى بنا بر اظهر . و اگر در محلّ اقامت خودش با تردّد ، مبدّل شد تردّدش به جزم ، و قطعِ مسافت نكرد ، منضمّ مىشود باقى به سابق بر تردّد ؛ پس اگر مجموع ، مسافت باشد اگر چه تلفيقيّه باشد موظَّف به قصر خواهد بود ، به نحوى كه در تلفيقيّه گذشت . وظيفه تابع در قصد تبعى اگر تابع نداند قصد متبوعْ مسافت را ، احوط فحص و اعلام است ؛ و در صورت عدم امكان ، باقى است بر تمام ؛ و در صورت تبيّنِ قصدِ متبوع مسافت را ، اظهر وجوب قصر است با ضميمهء باقى به سابق ، و احوط جمع است مگر آن كه باقى ، مسافت باشد اگر چه ملفَّقِ با رجوع ، مقصود باشد كه قصر به نحو متقدِّم در تلفيق ، ثابت است . شرط سومِ تقصير : عدم مرور به قاطع سفر 3 - شرط سوم براى حدوث تكليف به قصر اين است كه : قصد مسافتِ متّصله داشته باشد و قطع ننمايد مسافت را اگر چه به احتمالِ منافىِ قصدِ سفر باشد به مرور به وطن در اثناى مسافت يا به بلدى يا مكانى كه در آن قصد اقامهء عشره نموده باشد . عدول از قصد سفر ، تجديد نيّت و اگر ( استمرار قصد مسافت ) قصد سير در مسافت داشت و در اثنا ، عدول نمود ، موظَّف به تمام است . و اگر رجوع كرد به قصد سفر بعد از قطع مسافت با عدول ، بايد [ مقدار ] باقى ، به قدر مسافت باشد تا مكلَّفِ به قصر باشد . و اگر قطع مسافت نكرد بعد از عدول و رجوع به قصد سفر كرد ، موظَّف به قصر است ؛ چنانچه اگر به قصد اقامت سفر كرد و در اثنا ، عدول